گل کاغذی ِ من!هر آن هنگامکاغذی سپید را می بینمقلم ،عاشق نگاشتن از تو می شودهمگام با قلبمچه حکایتیست که هر کاغذی را پر کنم از تودلم خالی نمیشود؟ نوشته شده در دوشنبه یکم خرداد ۱۴۰۲ساعت ۴:۱۹ ب.ظ توسط ارکیده کوچکسرائی|

چونان ماهیسُریدی از میان دستهای روزگارو به غم جرات سروده شدن دادیگلگون شدمتا به مقرّ ِ اکنون رسیدمکه هیچ هنگامنیافتم روز و شب رابه این اندازه از کشیدگیرفتی و بردی با خودتتکّه ای از مراکه هرگز این جای خالی در قلبم راهیچ پُر نخواهد کردو تا می تپد نَفَس ، به یادت هستمتا آن لحظه که تو رادر آن سبز ِ بی مانند ببینمماهی ِ ماهم نوشته شده در پنجشنبه یکم تیر ۱۴۰۲ساعت ۲:۱۶ ب.ظ توسط ارکیده کوچکسرائی|

نوشته شده در یکشنبه یکم مرداد ۱۴۰۲ساعت ۱:۵۰ ب.ظ توسط ارکیده کوچکسرائی|